Saturday, March 3, 2012

We need to talk about Kevin..

Lionel Shriver'in romanindan uyarlanan, problemli bir cocugun hikayesini konu alan bir film. Ama sadece problemli bir cocuk deyip gecmemek gerek. Hikaye oyle bir sarsiyor ki, bir sure etrafta olan bitene tepkisiz kaliyor insan.

Hayatin tadini gezerek ve cesitli aktivitelere katilarak cikaran mutlu bir ciftin hayatinin donum noktasi bu cocuk oluyor. Kevin'in dogumuyla her sey tepetaklak olmusken, gun gectikce her sey daha da kotu bir hal aliyor ve korkunc bir olayla sonlaniyor. 

Kevin'in gercek anlamda psikopatca davranislarini gordukce bir cocuk neden bu sekilde davranir diye dusunuyor insan. Dogustan gelen bir psikopatlik mi, bir seylere tepki mi, ailenin etkisi ne, bir cozumu var miydi, farkli olabilir miydi, basima gelse ne yapardim diye diye dusunurken sonuna gelince rahatlamak yerine daha da rahatsiz hissettiriyor film.

Tilda Swinton her zaman ilginc buldugum bir oyuncu. Cate Blanchett gibi Tilda'nin da farkli bir karizmasi var gozumde. Bu filmde de basarili bir oyunculuk cikarmis. 

Kevin'in kucuk kiz kardesi Celia'nin sirinligine de bayildim, hikayesi ise icimi acitti. 

Kisacik bir sahne olmasina ragmen tekerlekli sandalyedeki cocugun Kevin'in annesinin hatrini sormasi filmdeki guzel ayrintilardandi.

Kevin'in cocuklugunu oynayan cocuk ile buyumus hali de oldukca uyumlu olmus, sanki filmi cocugun buyumesini bekleyip cekmisler gibi :)












No comments:

Post a Comment